Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου...

        Σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι τελείως διαφορετικό. Για έναν φίλο μου, με πολύ μεγάλο ταλέντο στη φωτογραφία.
        Ξεκίνησε από το τίποτα και τώρα με μια βαλίτσα όνειρα στο χέρι και μέσα από ένα άψυχο μαύρο κουτί, δίνει μια άλλη όψη στον ασπρόμαυρο τούτο κόσμο. Μας δείχνει τα καλά και τα κακά, τα όμορφα και άσχημα κομμάτια της ζωής, που ο καθένας μας δεν μπόρεσε ποτέ να δει, είτε γιατί δεν έβλεπε, είτε γιατί δεν ήθελε να δει. 

Ας αφήσουμε, όμως, τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους...

 
 

Ευχαριστώ τον Νικόλαο Α' που μου εμπιστεύτηκε μέρος της δουλειάς του...

Υ.Γ.: Για περισσότερο υλικό, απευθυνθείτε στη σελίδα του στο Facebooκ: Νικόλαος Α'

Χυλοπίτες της γιαγιάς

        Κι εκεί, λοιπόν, που καθόμουνα και βαριόμουνα, είπα να σκαλίσω τα συρτάρια της γιαγιάς μου, μιας και ο καφές μαζί της από απόλαυση έγινε η κλασσική κουβέντα για το ποιος πέθανε πάλι. Εκεί που ψαχούλευα και φταρνιζόμουν τη σκόνη, βρήκα κάτι παμπάλαιες συνταγές της προγιαγιάς μου και να, λοιπόν, που σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μία από αυτές. 

Συνταγή για χυλοπίτες

(ή αλλιώς πέτουρα, όπως έλεγε και στο χαρτί)

        Υλικά:

• 1 κιλό γάλα πλήρες
• 1 κιλό αυγά
• 1 κουτ. σούπας αλάτι
• αλεύρι όσο πάρει

        Εκτέλεση: 

        Σε μια μεγάλη λεκάνη ρίχνουμε τα αυγά, το γάλα, το αλάτι και αλεύρι μέχρι η ζύμη να γίνει σκληρή. Αφού τα έχουμε ζυμώσει αρκετά καλά, ανοίγουμε με τον πλάστη το φύλλο (το πάχος του να είναι περίπου 1 χιλιοστό). Απλώνουμε σε ένα κρεβάτι ή σε τραπέζι καθαρά πανιά ή σεντόνια και αφήνουμε τα φύλλα να ξεραθούν και από τις δύο πλευρές για λίγο (το κάθε φύλλο να έχει μήκος περίπου μισό μέτρο). Στη συνέχεια τα τυλίγουμε και τα κόβουμε σε λωρίδες. Τα αφήνουμε πάλι να ξεραθούν για δυο-τρεις μέρες και μετά τα σπάμε σε κομμάτια ίσα με ένα δάχτυλο.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!